Przy okazji styczniowych Mistrzostw Świata w klasie RS:X w Nowej Zelandii udało nam się porozmawiać z Przemysławem Miarczyńskim tuż po powrocie do kraju. Przemek swoją przygodę na desce rozpoczął w 1983, od 1995 nieprzerwanie staruje w kadrze narodowej. Do jego największych osiągnięć możemy zaliczyć pierwsze miejsce ME w 2007 w klasie RS:X w Limassol czy również pierwsze w klasie Mistral na ME w 2004 w Sopocie. Na MŚ w Auckland otarł się o podium zajmując wysoką czwartą lokatę przegrywając zaledwie o 5 punktów z trzecim Izraelczykiem Shaharem Zubarim...

Imię i Nazwisko: Przemysław Miarczyński
Pseudonim: Pont
Data urodzenia: 26.08.1979
Sponsorzy: SKŻ Hestia Sopot, Quiksilver, F2.

SN: Dlaczego akurat windsurfing?

PM: Próbowałem wielu sportów grałem w szachy, w piłkę nożną, trochę pływałem. Tata nawet chciał mnie zapisać do sekcji podnoszenia ciężarów, ale to był niewypał, gdyż okazałem się za wysoki. Jednak żadna z tych dyscyplin nie spodobała mi się na tyle, abym w niej został. Z deską było inaczej, każdego dnia miałem ochotę pójść do klubu i popływać. Myślę, że dużą role w tym odegrała także doskonała atmosfera, jaka panowała w klubie.

SN: Dotychczasowe najważniejsze osiągnięcia?

PM: Najlepsze wyniki w klasie RS:X:

2007 Mistrzostwa Świata Cascais, Portugalia, 2

2007 Mistrzostwa Europy Limassol, Cypr, 1

2006 Mistrzostwa Świata Torbole, Włochy, 3

2004 Igrzyska Olimpijskie Ateny, Grecja, 5 

2004 Mistrzostwa Europy Sopot, Polska, 1 

2004 Mistrzostwa Świata Cesme, Turcja, 2

2003 Mistrzostwa Świata Kadyks, Hiszpania, 1

2001 Mistrzostwa Świata Varkiza, Grecja, 2

2001 Mistrzostwa Europy Marsylia, Francja, 2

2000 Igrzyska Olimpijskie Sydney, Australia, 8

SN: Najlepszy dzień na desce?

PM: Trudno określić konkretny dzień. Zastanawiam się czy nie jest to przypadkiem dzień kiedy zostałem Mistrzem Świata czy np. wygrywałem poszczególne wyścigi w różnych zawodach, a może któryś z dni spędzonych na wavie w Łebie. Wszystkie były super.

SN: Jakie masz plany na najbliższy sezon?

PM: W tym roku zdecydowanie najważniejsze są dla mnie Igrzyska Olimpijskie, które odbędą się w sierpniu, najpierw muszę się na nie zakwalifikować tzn. wygrać eliminacje krajowe. Najbliższe plany to dwa dziesięciodniowe zgrupowania w hiszpańskim Kadyksie. W marcu mamy zawody Pucharu Świata na Majorce(drugie zawody eliminacji krajowych). Później zgrupowanie na j. Garda, Mistrzostwa Europy w Breście we Francji, jeden lub dwa wyjazdy do Chin i Igrzyska Olimpijskie. 

SN: Jak się czujesz po zakończonych Mistrzostwach Świata w Nowej Zelandii?

PM: Czuje się oczywiście dobrze chociaż jestem trochę zmęczony bo były to trudne zawody.

SN: Jak minęła podróż?

PM: Podróż przebiegła bez problemów. Szczególnie ciekawe było to że cofnęliśmy się w czasie, z Auckland wystartowaliśmy 21.01 o 19, a w San Francisco wylądowaliśmy 21.01 o 11 rano.

SN: Jak wypadła organizacja regat, jak spisali się organizatorzy?

PM: Organizacja regat na prawdę nie zła szczególnie że nie często zdarza im się organizować takie duże zawody. Bardzo fajnie zorganizowane zakończenie regat i sama ceremonia wręczenia medali. Sporo obstawy na wodzie i sprawne przestawianie trasy jeżeli była taka potrzeba.

SN: Jak oceniasz warunki żeglarskie panujące podczas zawodów?

PM: Wiatr w czasie zawodów trochę zaskoczył większość osób. Wielu zawodników trenowało już tam od początku grudnia i przez ten czas mało mieli dni słabo wiatrowych. W czasie regat sytuacja się odwróciła i niestety wiatru brakowało, w sumie z 10 rozegranych wyścigów tylko 3 może maksymalnie 4 wyścigi były w warunkach ślizgowych. Pod tym względem zaliczyłbym te regaty do słabo wiatrowych.

SN: Jak oceniasz warunki zakwaterowania podczas zawodów?

PM: Przez to, że w większości przypadków nasz trener wybiera miejsce zakwaterowania są one optymalnie dostosowane do naszych potrzeb. W Auckland mieszkaliśmy w niedużym hoteliku 5 minut spacerkiem od miejsca regat.

SN: Czy jesteś zadowolony z osiągniętego wyniku?

PM: Pozostaje mały niedosyt ale jestem bardzo zadowolony bo to kolejne miejsce w ścisłej
Światowej czołówce.

SN: Jak według Ciebie wypadła pozostała część polskiej ekipy?

PM: Nie da się ukryć, że w porównaniu do poprzednich Mistrzostw Świata ogólnie wypadliśmy słabiej. Jeśli chodzi o dziewczyny to oczekiwania były większe między innymi ze względu na tytuł Mistrzyni Świata Zosi Klepackiej (12 miejsce) oraz czołowe miejsca pozostałych dziewczyn  w regatach pucharu Świata (25. Marta Hlavaty 29. Anna Gałecka). Jedynie Gosia Białecka zrobiła duży postęp (13 miejsce) ponieważ rok wcześniej uplasowała się poza czterdziestką. Chłopaki wrócili do domu z mniejszym lub większym niedosytem, ja też.

SN: Czwarta pozycja to bardzo wysoko do pudła zabrakło naprawdę niewiele, jednak najdłużej w pamięci pozostanie chyba wyścig finałowy, w którym dopłynąłeś jako pierwszy po znakomitej walce z Nickiem Dempseyem, proszę o krótki komentarz?

PM: Wyścig finałowy rozegrał się w optymalnych dla mnie warunkach. Po dobrym starcie od początku płynąłem w czołówce a na pierwszej boi zameldowałem się na trzeciej pozycji. Miałem nie dużą stratę do Nicka, który prowadził wyścig, drugi żeglował J.P. Tobin z Nowej Zelandii, który mając dobrą prędkość cały czas atakował Anglika. Na drugiej halsówce zaatakowałem co zaowocowało pierwszym miejscem na górnej boi. Do mety płynąłem pierwszy koncentrując się głownie na pilnowaniu Nicka Dempseya.